Categorie: Nieuwe Tijd

In mijn gedachten over het nut van ons aardse geploeter, over de waarheid achter tijd en tegenstelling, denk ik dan:

Misschien hebben we het zelf wel uit elkaar getrokken. In kracht en tegenkracht, om de werking zo goed mogelijk te ervaren en te kunnen  begrijpen…

Niet omdat het moest, maar omdat werkelijk ervaren, belichamen,  anders onmogelijk zou zijn. Het op een multidimensionaal niveau ervaren, vereist een. soort multitasking van test spirit en lichaam, en dat is schier onmogelijk, hier, in de derde dimensie.En dat dilemma wordt dus opgeheven door de ervaring in tweeën dus duaal te splitsen.
Als alles tegelijk aanwezig is — alle tijd, alle mogelijkheden, alle gevoelens — dan is er niets meer te onderscheiden. Geen begin, geen einde. Geen dit en geen dat.

Dus ontstaat er dualiteit. We moeten wel in het Aardse.

Verleden en toekomst.
Goed en slecht.
Licht en donker.
Ik en jij.

Niet per se als tegenpolen die elkaar bestrijden, maar als een manier om de werkelijkheid uit te vouwen. Zodat je het kan zien en aanraken, kan ervaren. En ermee te leren spelen. Want zo leer je het makkelijkst, spelenderwijs..

Alsof het Oneindige zichzelf vertraagt en vereenvoudigt, zodat het stukje voor stukje beleefd kan worden. Alsof de Oneindigheid zichzelf naar een lagere dimensie buigt, zodat ervaring mogelijk wordt, denk je niet?!

Tijd is dan geen fout in het systeem, maar een geschenk.
Contrast is geen probleem, maar een theatraal  instrument. “Maak het groot” zeiden ze dan op de toneelschool… groter is duidelijker om te spelen als actrice en ook voor het publiek.

Bewustzijn wil zichzelf ervaren.
En daarvoor heeft het verschil (contrast) nodig.

Maar ergens diep vanbinnen weten we ook dat het verschil niet het laatste woord is. In het hart — dat niet redeneert maar voelt — ligt een andere herkenning. Daar kan iets gebeuren wat het denken niet kan: daar kunnen de losse fragmenten weer samenkomen. De alchemie van 1 + 1 = 3.

Wanneer je de Waarheid volgt die jouw hart je aangeeft, begin je de fragmenten volledig te voelen. Het verdriet, de vreugde, de verwarring, de helderheid. Alles krijgt zijn plek. Niets hoeft meer weggepoetst of ontkend te worden. Dat alles is Waar.

En langzaam gebeurt er iets heel bijzonders.

De uitersten van het contrast beginnen elkaar te raken.
Goed en slecht blijken twee manieren te zijn waarop leven zich uitdrukt.
Begin en einde blijken delen van dezelfde cirkel.
Verlies en groei blijken in elkaars verlengde te liggen.* Soms vanaf een ander standpunt  gezien, of vanaf een andere dimensie. Krijg je hem al?

Dan zie je iets wat eerst verborgen was: dat de tegenstellingen geen vijanden zijn, maar vormen waarin dezelfde essentie zich laat zien.

Alles blijkt uiteindelijk uit dezelfde Bron te komen.
Alles blijkt een beweging van Creatie.

En misschien is dat wel de diepste rust die we kunnen vinden:
dat niets buiten het Geheel valt. Dat alles Een is.

Dat het Echt is.
Dat het Waarheid is.
En dat het, in zijn diepste kern, Goed is.

Wat denk jij? Hoe zou jij het Nut van het Aardse geklooi duiden? Laat eens weten in de comments hieronder, of schrijf ik dit alleen maar voor mijzelf?!

* Ik meen het ook waar te nemen in de geopolitiek, in het financiële systeem, dat de wal het schip vanzelf gaat keren.

Wil je mijn proces volgen? Stuur me een email en je dan lees je als eerste mijn blogs.