Ik ween de tranen van mijn moeder

tranen van moeder aarde

Ik ween
de tranen van mijn moeder
en van mijn moeder’s moeder
en die van haar moeder

ik ween de tranen van mijn vaders moeder
en die van haar zusters

Ik ween de tranen van alle moeders,
van de vrouwen die mij voorgingen.

Van moeder Aarde

Ik ween de tranen van de meisjes die nog vrouwen gaan worden.
Die wellicht ook nog moeder worden

Een eindeloze rij van helende tranen die nog geweend moeten worden.
Geweend moeten worden.

© Manette Zeelenberg’s INSPIRATIEKABINET, alle rechten voorbehouden. WIL JE deze tekst GEBRUIKEN IN EEN TIJDSCHRIFT, NIEUWSBRIEF OF OP EEN WEBSITE? Dat kan, zolang je de volgende informatie, met een werkende link naar dit gedicht op mijn website opneemt.

Lees meer over de Waarheid van jouw Hart

* Lees als eerste deze artikelen en laat hieronder je mailadres achter, je kan altijd uitschrijven.

Niets is wat het lijkt

En altijd weer die paarden

of de pony’s,

toen.

De heelkunst machtig met hun omfloerste en wijze Zijn.

Een eeuwenoude troostende bedding waarin je in alle rust jezelf kunt ervaren.

Je eigen leermeester kunt leren worden.

Want uiteindelijk blijft het kind, de gretige leerling in jou, het dichtst bij wat jouw unieke Ziel wilt ervaren. Het dichtst bij de Waarheid van Jouw Hart. Jouw waarheid die totaal geleefd wil worden. “Niets is wat het lijkt” verder lezen

Wounded Healer


Je hoeft helemaal niet zweverig te zijn om te geloven in de kracht van de Wounded Healer. Want een Wounded Healer betekent eigenlijk zoveel als Ervaringsdeskundige, van ‘Leren van je Fouten’. Van zoveel leren van je pijnlijke ervaringen dat je er helemaal blij van wordt. En er  graag en met passie over deelt, om een ander te kunnen Voorleven, om een ander deels te behoeden om dezelfde pijnlijk ervaringen op te doen en zeker ook om  je eigen lessen te herbeleven en daarmee bekrachtigen. Dat doen (sjamanistische) Leraren, die je op een poëtische manier de Wounded Healers noemt. “Wounded Healer” verder lezen

Wij zijn allen één

Vanmorgen lees ik drie heel verschillende berichten met allemaal dezelfde oorsprong : Onthechtheid. En dan is het ook nog Valentine’s Day, de overgewaaide gekte uit Amerika waarin we de liefdes- en vrienschapsbanden op voorgeprogrameerde vieren. Terwijl onze echte verbindingen juist zo ontbreken en niet alleen in deze tijd. Maar de verbinding met de ander en de diepgevoelde dankbaarheid daarover komt voort uit de verbinding die we met onszelf hebben… “Wij zijn allen één” verder lezen

Ontmoedigd? Heb het Hart!

Bij de traumatische gebeurtenissen die ons zijn overkomen in onze (vroege) jeugd, waren we niet bij machte om Nee, Stop of zelfs ROT OP te zeggen. En ook het simpele, maar zo wezenlijke, AUW, het geluid dat wij van nature maken, waarmee we tot expressie brengen hoe het voor ons is om deze pijn te moeten ondergaan, is allemaal ingeslikt, verstopt in het vooronder van ons lieve (kinder)hart.

Ontmoedigd lieten we ons koppie hangen. En eigenlijk doen we dat nog. Maar pijn wil geleden worden.  “Ontmoedigd? Heb het Hart!” verder lezen