Buitensluiten is niet alleen een deur die voor je neus dichtgaat.
Het is een lichaam dat zich herinnert dat je er niet bij hoorde.
Een kind dat buitengesloten wordt.
Een waarheid die niet gezegd mag worden.
Een kind dat te veel ziet wat niet gezien mocht worden.
Ik ken die plek, maar al te goed.
Die vreemde eend.
Degene die voelt wat anderen liever niet voelen.
Die opmerkt wat onder de tafel wordt geveegd.
Ik werd een kind dat opstaat voor degene die niet gehoord wordt.
Misschien omdat ik weet hoe het voelt om zelf buitengesloten te zijn.
Te anders was om opgenomen te worden door de groep. De geldende norm.
En misschien is dat mijn lot: om te blijven staan bij wat buitengesloten werd. Tot het gezien mag worden. Tot de waarheid geen vijand meer is.
Tot niemand zichzelf nog hoeft te verlaten om erbij te horen.
En misschien is dat ook mijn thuiskomen: niet langer vechten tegen het buitensluiten, door mezelf in al mijn apartigheid en dwaasheid te aanvaarden.
Juist dat deel dat anders is.
Dat deel dat té veel voelt. Te eigen en te veelomvattend. Te grappig en te creatief! En ook dat deel dat de teveel waarheid ziet.
Ik hoef niet meer er bij te horen, ik ben er bij.
Ik ben mijn eigen norm.