Toen de muziek nog kwam op langspeelplaten, was er niets zo waardeloos als dat die beschadigden en er een kras op kwam. Daardoor bleef het nummer steken in dezelfde muzikale zin die zich keer op keer herhaalde. Bloedje irritant en ook een kostbaar grapje. Ik had een mooie platenverzameling en van de mooisten kocht ik er dan ook twee, voor het geval er een kras op zou komen.
En nu zie ik deze ‘kras op de plaat’ als een mooie metafoor voor de patronen in ons leven die zich maar telkens blijven herhalen totdat ze belicht worden. Onderscheiden worden en in ons Bewustzijn komen. De angel van het trauma eruitgehaald, de eerste inslag gezien, oorzaak van de kras op je ziel onderscheiden wordt.
Iedereen heeft een kras op de plaat. De meesten van ons wel meer, soms te herleiden tot één oerkras… maar altijd bloedje irritant: het moment dat je denkt ‘Gebeurt mij dit wéér?’
Wat ik er mooi aan vind, is dat deze metafoor ook aansluit bij veel therapeutische richtingen: Daar wordt de eerste inslag , “eerste overtuiging”, het hechtingspatroon, het overlevingsmechanisme, of de kernwond genoemd. Het is in feite de reden waarom wij deze keer op aarde zijn, om te leren en te onderscheiden wat onze ziel perse wil meemaken.
De oerkras of de kernwond is een moment, een ervaring, een eerste schrik waarin iets in ons systeem besloot: zo moet ik het voortaan doen om veilig te blijven.
Want als kindje heb je maar een focus en dat is overleven.
De één leert: ik moet sterk zijn.
De ander: ik moet zorgen voor iedereen. (ik)
Weer een ander: ik mag geen fouten maken.
En sommigen dragen de overtuiging: ik moet erbij horen, anders verdwijn ik. (Dat is misschien wel de belangrijkste bij mij)
Misschien is dat wel de eerste inslag van het mens-zijn, überhaupt. De ziel die op aarde komt en ergens onderweg denkt: Oeps… dit is anders dan ik dacht. Hier moet ik me aanpassen. Hier moet ik een manier vinden om gezien, geliefd en veilig te blijven.
En zo ontstaat de kras.
Mijn kras op de plaat was: ik moet erbij horen. En voor iedereen zorgen, vanuit het idee ik zie hoe het leven werkt en ik zal jou dat vertellen. Ook bloedje irritant, maar daar kwam ik mee op aarde. En ultimo kwam het uit een goedbedoelend hartje…
Daardoor moest ik ervoor zorgen dat mensen mij zagen. Dat ze mij erkennen. En dat ze mij begrijpen, dus ik ontwikkelde mijn communicatieskills. . Want ergens diep vanbinnen zat de overtuiging: als ik niet hoor bij de groep, als ik word afgewezen, dan is dat gevaarlijk. Dan voelt het bijna als een vorm van verdwijnen. Dat uitte zich in een verlammende existentiële angst. Ik dacht dan als ik in de spiegel kijk zie ik waarschijnlijk helemaal niets. Een bijna doodservaring qua angst.
En dus ontwikkelde ik een veld om mij heen.
Een veld dat vooruitloopt richting de ander. Een veld dat zegt: “Het is goed hoor, ik pas me wel aan, ik ga wel opzij. Ik weet het zelf ook niet zo goed. Je hoeft geen rekening met mij te houden.”
Een veld dat eigenlijk al excuses aanbiedt voor mijn bestaan, voordat iemand überhaupt iets heeft gevraagd aan mij.
Het bijzondere is: aan de buitenkant zag bijna niemand dat. Die dachten die Manette is zo’n mooie, zo’n creatief en wijs meisje, die heeft het vast goed met zichzelf, daar hoeven wij niet voor te zorgen. En ja die rol paste mij ook goed, het gaf mij een autonome basis en een grote liefde om met rust gelaten te worden. (VRIJ!)
En misschien juist omdat ik zoveel kracht, ideeën en levenslust liet zien. Echter onder die laag zat een oud beschermingsmechanisme dat fluisterde: maak jezelf kleiner, dan loop je minder gevaar.
En precies daar zat de valkuil.
Want wat ooit bescherming was, kon later een uitnodiging worden voor mensen die jouw grenzen niet voelen of niet respecteren. Als jij diep vanbinnen uitstraalt: “Je mag over mij heen lopen”, dan zijn er mensen die dat veld oppikken.
Want ieder mens wordt uiteindelijk uitgenodigd om zijn eigen veld bewust te maken. Daar begon mijn echte innerlijk werk.
Bij het terughalen van mijn eigen ruimte.
En kan de projectie naar buiten, ook achterwege blijven, want De Ander (de omstandigheden, de buitenwacht) Bestaat helemaal niet. Jij bent zelf de creator van jouw Leven.
Daarom ben ik hier op Lesbos. Om mijn eigen authentieke omniversum te creëren. En het geeft zo’ n power om je eigen leven echt te creëren. Je hoeft ook niemand anders meer de schuld te geven of afhankelijk van te zijn.
Terug bij het ontdekken: die kras op de plaat is niet mijn echte identiteit. Het is alleen een oud spoor. Een spoor dat ooit nodig was, toen ik moest overleven.
En zo’n spoor kan je leren herkennen. Die kras op de plaat.
En misschien is dat wel de grootste bevrijding: dat ik niet langer verplicht ben om steeds hetzelfde liedje af te spelen.
Het liedje dat ik er ook bij hoor, zelfs in een vreemd land, in een vreemde cultuur. Dat ik er bij hoor, vanaf het begin.
En het mooie is dat ik nu inmiddels door mijn werken met frequenties een veld voor mij uitstuur waarin ik zo volledig mogelijk mijzelf ‘heel en compleet’ laat zijn. En dan gaan de deuren open, dan krijg ik respect, gaan de mensen van de stoep om mij en de honden door te laten i.p.v. dat ik mijzelf en de honden de struiken in dirigeer, vanuit een op voorhand SCHULDIG te zijn. Dat is ook zo’n diepe kras in mij, dat we als schuldigen zijn geboren en dat Jezus voor ons is gestorven. Echt afschuwelijk. Gelukkig zie ik dit nu en kan me elk moment opnieuw weer VRIJ! vechten. Amen.
Is dit een helpend stukkie? Wat maakt het in je los? Laat me hieronder weten wat er wel of niet resoneert.