Er is iets magisch aan de eerste zonnestralen in de ochtend. Ik werd geboren op 3 juli 1963, om 5.20 uur, in Rotterdam, bij het krieken van de dag. Exact op het moment van zonsopkomst op die woensdag 3 juli. Alsof het universum fluisterde: “We gaan beginnen.” En zo voelde ik mij ook. ‘Yes, I am ready!’
Mijn leven begon in een nest van complexiteit maar ook met veel creativiteit: de nasleep van oorlog, de spanning van wederopbouw, het carrière maken van mijn vader, de zware onzichtbare lasten en het ‘Geloof!’ van mijn ouders. Alles draaide om veilig zijn. Iedereen moest te eten hebben. En dat ‘moest verdiend worden’. Dus ik begon als een gek mijn best te doen…als geen ander. Maar van de natuur leerde ik het meest. En van de paarden. daar voelde ik mij thuis.
En ergens, tussen die dagelijkse strijd, en als ik zo om mij heen keek in het gezin, de school en de straat, daar groeide een onstilbare behoefte naar waarheid in mij. Naar dat wat klopt, naar dat wat resoneert met het (oneindige) weten van mijn hart. Verbonden met het universele hart.
Eerst kijken wat waar en echt is, jongens, voordat er ook maar iets herbouwd kan worden, zei ik als jong meisje tegen mijn opvoeders. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Het was hier op aarde zo anders dan waar ik vandaan kwam, voelde ik. De ‘Huh?’ en “nee, niet zo!” was regelmatig van mijn kindergezichtje af te lezen.
Het verlangen naar waarheid werd de drijvende kracht achter mijn zoektocht naar bewustzijn, en uiteindelijk ook mijn spirituele reis. Ik ben al heel jong ‘geroepen’.
De zon is ook altijd een gids geweest. Mijn lichaam, mijn ziel, mijn hele wezen resoneert met licht. En het stofje dat door de zon wordt opgewekt in ons lichaam, melanine, schijnt volgens de nieuwste film van Marijn Poels een sleutelrol te vervullen in het scheppingsverhaal van de mens. In waar wij vandaan komen en hoe de mensheid is ontstaan. Melanine in mijn huid vangt de stralen op, beschermt me, en… misschien doet het nog veel meer dan we denken. Het schijnt ook lichaamseigen water op te wekken en energie in het lichaam te reguleren, innerlijke helderheid, resonantie met het universum. Kortom, interessant spul dat opgewekt wordt door zonlicht.
Het is alsof die zonnestralen niet alleen mijn huid verwarmt, maar ook de diepten van mijn wezen activeert. Mijn hart zegt: “Ga naar het licht, zoek het licht, word het licht.”
Daarom voel ik me nu geroepen naar Lesbos, naar het landje op de oostelijke lijn van de Glycofilousa in Petra, de kerk op de rots waar Petra haar naam aan ontleend.. Een plek waar resonantie en geschiedenis samenkomen, waar elke steen, elke adem, elk licht een verhaal fluistert dat dieper gaat dan woorden. Het is hier dat ik mijn eigen matrix kan herkennen en langzaam kan loslaten, kan zien hoe patronen uit het verleden zich hebben gevormd – en ze transformeren naar een nieuwe tijd, een nieuwe aarde, in een nieuw soort mens.
Een nieuwe multidimensionale mens, die zichzelf misschien wel leert teleporteren. Daar heb in Bosnië, afgelopen zomer bij de pyramides al mijn eerste groeistuipen ervaren. Ik ben in een teleportatieruimte geweest, waarvan men zegt dat daar de energie voor de Pyramide van Zon wordt opgewekt. Nou moe. Het wordt allemaal nog gekker.
Op mijn veld op Lesbos, waar energie en licht samenkomen, wordt zichtbaar wat mijn lichaam en ziel altijd al wisten: dat zonlicht meer is dan een bron van warmte. Het is een poort en een katalysator, een herinnering aan wie we werkelijk zijn. Wie we werkelijk waren, als godenzonen en -dochters. De frequentie is daar van nature al hoog en met mijn kennis, of beter, eerdere ervaring van de grote mysteries, gaan daar bijzondere dingen gebeuren. Ik herinner het mij.
Ik weet nog niet precies wat, maar ik weet dát.
Niet alleen overleven, maar stralen. Zeker nu het land als gevolg van hevige regenval kletsnat en onveilig is. Het vraagt alles van mij om mij niet af te laten leiden door de buitenwereld. Ik moet naar binnen, daar waar de antwoorden liggen op vele existentiële vragen in mij.
Niet alleen volgen, maar zeker ook zelf creëren. Want dat is de boodschap. Dat we co-creator zijn van dit leven, dat we scheppers zijn van onze toekomst, dat we de mooiste toekomst voor onze kinderen mogen dromen. Zodat het gestalte mag krijgen en wij over de generaties heen onze liefde en intentie voor het Leven mogen realiseren. Als een soort visuele teleportatie. Het paradijs dat wij wensen, reist als concept, als frequentie en wordt op een ander plek of dimensie opnieuw opgebouwd. Dat kunnen wij!
Mijn reis naar het licht is geen vlucht of een makkie. Het is wel een soort thuiskomst en wedergeboorte. Een herinnering aan de ochtenden van mijn eigen geboorte, aan de waarheid die ik als kind al zocht, en aan de resonantievelden van deze wereld die klaarstaan om te worden ontdekt, beleefd en omarmd. Wij zijn hiervoor gekomen!
Het licht roept. En ik ga.
Ook al twijfel ik soms ook.
Primordial Code deel 3, de nieuwste film van Marijn Poels gaat in premiere op 20 februari 2026, op de dag dat Neptunus, de Dromer aan de hemel zich voegt bij vadertje Saturnus (Structuren) in het sterrenbeeld Ram op 0′. En Neptunus (de Revolutionair) in Waterman tijdens de nieuwe maan en eclips vandaag. Traditioneel een start van vurige actie, vergelijkbaar met het Chinese jaar van het Vuurpaard, dat officieel vandaag, 17 februari gevierd wordt. Deze constellatie zorgt voor grote systemische en maatschappelijke doorbraken, zoals in 1989 de Val van de Muur die Oost en West-Duitsland scheidde, kleuren de herinnering aan een van de laatste samenstanden van deze boefjes aan de hemel met heel veelimpact.
Raad eens wat dat allemaal teweeg gaat brengen de eerst komende maanden… wat mag er dit keer omver aan structuur of matrix? En in jou? Hoe ga jij de matrix in jezelf aan?
Zet het in de commentaar-mogelijkheid onder dit artikel? Gaaf!
Premierelink Primordial Code deel 3, op 20/2/26 om 20h(CET) online! Congrats Marijn Poels, alvast.
Wil je mijn proces volgen? Stuur me een email en je dan lees je als eerste mijn blogs.”