Dat is een wonderlijke gedachte voor mij, voor iemand die haar hele leven nogal goed is geweest in verbeteren. Die de creator is van haar eigen leven.
Ik ben er nu klaar mee. Ik ben er moe van. Daarom besluit ik nu; ik ben er al. Ik ben al genoeg. En dat is ook eigenlijk een creatie.
Mijn leven is meestal één groot verbetertraject.
Dit nog aankijken.
Dat nog helen.
Dit patroon doorbreken.
Daar nog vrijer in worden.
Nog meer voelen.
Nog eerlijker. Meer waarheid en Bewustzijn.
Meer mezelf. Fully selfexpressed. Like hell.
En steeds is er ergens een volgende deur. Zo f*cking vermoeiend.
Maar misschien is er geen volgende deur. Want ik loop in een kringetje. Het patroon ik ben niet goed genoeg houdt me nog telkens in zijn greep. 😅
En ik hoef nergens meer doorheen. Want ik ben er al. Toch?!
Dus er hoeft niets meer weg. Angelo Vasalos zei het altijd al. Dat raakt mij zo diep.
Niks hoeft weg
Mijn angsten niet, nog mijn verdriet.
Ook mijn boosheid hoeft niet weg, juist niet.
Niet mijn verlangen naar Schoonheid, Waarheid. Naar Creatie.
Niet mijn vermoeidheid.
Niet eens mijn behoefte om af en toe helemaal te verdwijnen uit al dat moeten.
Ik mag mij bedrinken of verdoven. Omdat alles ok is. En ik niet schuldig of slecht ben.
Ik hoef mezelf niet meer te verbeteren. Van Warrior naar Witness. Die is goed he?!
Ik mag er zijn. Precies zoals ik nu ben. In alles.
En dat voelt niet als opgeven, zoals voorheen. Mijn ijzeren wilskracht is er OK mee.
Het voelt wel als thuiskomen. Bij mezelf. Bij een mens. Falen mag. Het is allemaal onderdeel van het experiment dat Leven heet.
En dan is het alsof er ineens een enorme last van mijn schouders glijdt: de opdracht om van mezelf iemand te maken die eindelijk vrij genoeg is 🙂
Ik hoef niet vrijer te worden.
Ik hoef alleen maar te stoppen met mezelf gevangen te houden in het idee dat er iets aan mij veranderd moet worden.
Niets moet weg. Opnieuw herinner ik het mij. Dank je Angelo!
En vanuit die ruimte kan er misschien iets nieuws ontstaan. Maar zelfs dat hoeft niet.
Want niks hoeft beter. Het is al goed.
Omdat ik al leef.
Omdat ik reeds adem.
Omdat ik er al ben.
Niets moet weg.
Misschien is dat wel de meest bevrijdende zin die ik mezelf ooit kan geven.
Aaah, heerlijk zeg, dat je dit nu meer dan ooit kan ervaren!
We vonden het altijd al een heerlijke zin wanneer Angelo hem weer eens uitsprak, maar zodra je hem echt gaat leven, belichamen, elke dag op nieuw ontstaat er zoveel innerlijke rust en vrijheid! Heel herkenbaar: ik leef ook meer en meer vanuit de basis mantra:
Dit is het, niets hoeft weg, eerst maar eens -zijn bij wat IS- Vanuit de ruimte die dan ontstaat kan ik bewegen als ik wil, hoe ik wil.
Liefs, Sandra
Jaaaa. Moeten, hoeven en willen gaan uit van een tekort. Vanuit een niet genoeg. Terwijl alles precies is zoals het het goed is, voor dat moment 😝🙌😁 En het is er om gezien te worden, bewust te worden ervaren. En zelf dat misschien niet eens. Maar dat vind ik dan leuk, het spelletje doorhebben… 😉
Dank voor je reactie San. En grappig dat je zo n beetje voor t eerst reageert -schriftelijk- op dit blog, met dit onderwerp, mat deze titel. 🙌❤️👌💃🏼. LIEFS TERUG. Manette