Nu haar ziel zich roert

Soms zie je iemand veranderen. Niet een beetje, maar van binnenuit. Alsof er een deur opengaat die jarenlang op slot heeft gezeten. Ineens stromen de woorden. Niet omdat zij  plots iets te vertellen heeft, maar omdat er niets meer verborgen hoeft te blijven. Het moet eruit… Het woord zielsgelukkig komt bij mij op.

Ik zie het gebeuren bij een dierbare vriendin. Na een periode waarin ze zichzelf flink kwijtraakte, gebeurt het tegenovergestelde. Ze vindt zichzelf terug. En met die terugkeer ontstaat een bijna ontembare behoefte om uit te spreken wat werkelijk in haar leeft. Haar verlangens. Haar liefde. Haar kracht. Zelfs haar trots. Ze vind zichzelf terug. En wat wordt er dan wakker? Wat wordt er dan zichtbaar, hoorbaar? Dat ontroert me. Misschien is dat wel het moment waarop de ziel zegt: ‘Nu is het MIJN beurt.’ Ik geloof dat ieder mens dat moment kent. Het moment waarop je niet langer leeft vanuit aanpassing, maar vanuit expressie wilt komen. Ik zag vaak een ander alsmaar verder wegzinken in zijn eigen verslaving; de waardeloosheid, het denken dat je niet goed genoeg bent. Dat doet me pijn.

Waarop je leven geen zoektocht meer is naar wie je zou mogen zijn; ‘een viering met een lach en een traan’ van wie je bent. Ik denk juist dat dát onze reis hier op aarde behelsd. Het kan ook worden getriggerd door een fikse crisis, vaak nog gevoed door diep trauma uit eerdere tijden en dimensies. Zo wachten veel mensen om hun ziel een stem te durven geven. Om zichzelf te laten zien of horen. Laat dit dan een aanmoediging zijn. De wereld heeft geen behoefte aan mensen die zich kleiner maken. Het Leven wil zichzelf in al haar grootsheid herinneren. En het leven wil zichzelf in haar volheid uitdrukken. In de stof. want het wil zich niet alleen in je hoofd zich afspelen. De ‘goede’ en de ‘slechte’ kanten. Ofschoon die uitersten niet bestaan In het oneindige Bewustzijn. Dat noem Ik volledig expressioneren. En dat dan van de Ziel noem Ik Zelfexpressie.. en om je ziel In de stof uit te drukken Zijn wij allen Hier! 😅 Eigenlijk is het zo eenvoudig wat binnen te veel zit, wil naar buiten. Bij aanhoudend innerlijk werk; zelfreflectie, lichaamsbewustzijnontwikkeling wil je blossumen. Net zoals de natuur zich uit in extatische bloei. Nu mag jij de hele cyclus van groei, vanaf het zaad tot aan de vruchtdragende plant, vertalen naar jouw eigen spirituele ontvouwing van de waarheid van jouw hart. Als je die stappen wilt zetten natuurlijk. Dan weet wat je met je leven wilde, waarom je hier op aarde bent, welke legacy jij aan de wereld wilt achterlaten. Hoe fijn is dat in deze verwarrende tijd. Ik zou het leuk vinden als je in de commentaren hieronder iets vertelt over jouw ontwaken. Door te delen wat er in je leeft, vermenigvuldigen wij samen de Kunst te Leven.