Ik ga vandaag naar de Kunstroute in Culemborg. Graag deel ik als levens-kunstenaar hoe ik kijk naar Kunst maken en Kunst ZIJN.
Wij worden allemaal geboren als kunstenaars. Niet alleen de enkeling die verf en penseel hanteert, maar ieder van ons die ooit als kind heeft gespeeld, geëxperimenteerd, gegiecheld om een kliederboel. Spelen ís kunst. Een baby die zijn eerste drollen ontdekt en ermee wil ‘boetseren’, oefent niet in netjes of vies, maar in het oerproces van loslaten en scheppen. Het leven zelf is niets anders dan een voortdurende cyclus van vormgeven en weer vrijlaten.
Dan komt de buitenwereld met haar regels, verwachtingen, woorden en verklaringen. In die vroege, pre-verbale fase kunnen de diepste krassen gemaakt worden, juist omdat we nog geen taal hebben als schild of zwaard. Maar wat wij vergeten: taal zelf is een kunstvorm, een creatieve kracht waarmee we betekenis weven en waarmee we ons lot mede vormgeven. Virtuositeit ontstaat wanneer we de teugels loslaten, niet wanneer we ze strak aantrekken. De grootste werken komen door ons heen wanneer we durven te zeggen: “ik ben slechts het medium”.
Want wij zijn geen afgesneden eilandjes. Wij zijn schepjes uit dezelfde kosmische zielensoep. Elk schepje een individu, elk individu het geheel dragend. Ons leven is een reis van herinneren: dat jouw ziel hier is om zich uit te drukken, ongeacht de vorm. Bakker, danser, schrijver, bouwer – ieder schept. Het universum dijt uit, bewustzijn bloeit, en via ons wil dat bloeien gestalte krijgen.
Ja, er zijn lessen die pijn doen, ervaringen die ons tot op het bot verscheuren. Maar de grootste wond is de illusie dat we er alleen voor staan. Want in waarheid ademen we in hetzelfde veld. Jouw glimlach kan een storm aan vreugde ontketenen in iemand die je nooit zult ontmoeten. Zoals een vlinder in Australië die met zijn vleugelslag een luchtdrukgebied beïnvloedt, zo kan jouw lichtvoetige lach een kettingreactie van heling zijn.
Daarom ga ik graag lach ik graag en veel, vooral om mijn eigen grappen en blunders en stap ik telkens lachend de deur uit 😀
Dit is misschien wel de grootste uitnodiging van onze tijd: te beseffen dat wij allen één veld delen. Dat we elkaars stormen, lachen, tranen en doorbraken beïnvloeden. En dat juist dát ons rijk maakt. We hoeven het leven niet te controleren of te bedwingen – we mogen het vieren. Elk moment dat we kiezen voor verwondering, vreugde, speelsheid, zetten we een nieuwe vleugelslag in beweging.
Dus wat als we, ondanks alles wat er gebeurt, de dag beschouwen als een kunstwerk dat ons uitnodigt om mee te schilderen? Wat als we het leven durven zien als een symfonie van bewustzijn, waar elke noot, elke kleur, elke geur een resonantie oproept in het geheel?
Dan begrijpen we: alles gebeurt precies zoals het gebeuren moet. En in dat besef ontspant de ziel – en begint het spelen opnieuw. Miauw. 🙂
Toegevoegd: Wil je mijn proces volgen? Stuur me een email en je dan lees je als eerste mijn blogs.”
Mooi!!!
Heerlijk en vrij Manette, genoten van je mooie woorden. Gister mocht ook ik de kunstenaar weer in mezelf ervaren. Na een nacht de schepping van conceptie tot mensenwonder te hebben aanschouwd in de vorm van een meisje, ben ik altijd weer verbaasd hoeveel energie ‘geboortekracht’ met zich mee brengt. De volgende dag natuurlijk extreem moe na een dag en nacht dienstbaar aan dit proces te zijn geweest, moest de volgende dag spreken over seksueel misbruik en de gevolgen ervan op zwangerschap en bevallen! In de wachtende weken op dit fenomeen van geboorte had ik een PP gemaakt en uitgeschreven maar door de moeheid verdween de vorm en liet ik de emotie voor wat in het NU gezegd moest worden over deze geboorte en over wat er in de stilte van de nacht had plaatsgevonden als angst voor de angst het overneemt. Stromen zonder kunstig te zijn en de energie was terug:-)
Prachtig Cath, precies dát, dat je je lezing door je heen hebt laten stomen ipv verkrampt te raken door een eventuel gezanik met techniek die dan niet werkt, en het verhaal gewoon te laten stromen door jou heen. Dan ben je verbonden met wat er verteld wilt worden door jou heen. Dan wordt je geleid door het Hogere. En vertel je afgestemd op het resonantieveld en komt het precies binnen bij wat er leeft in de zaal. Heel mooi, dank voor het delen.
En ja getuige zijn bij een bevalling is natuurlijk ook het wonder aanschouwen. XXX
Ja, jij als muzikant zult dit zeker herkennen?! Dank voor je reactie, Kees.