Er zat altijd iets in mij dat fluisterde: ‘Daar ben jij toch véél te klein voor.’
Dat werd het uiteindelijk in mij:
‘Ik kan het niet alleen’
‘Ik ben niet goed genoeg en
Ik kan er niet overheen of ik durf het niet.’
Ik heb daar heel lang in geleefd.
Niet een beetje, maar echt erin.
In die knoop van twijfel, angst of mezelf kleiner maken.
Alsof dat de waarheid was 😅
Tot ik iets anders ging doen.
Niet willen oplossen. Niet wegduwen.
Maar blijven.
Iemand die blijft is iemand waarop gewacht werd…
Blijven voelen.
Blijven zitten in dat ongemak, dat rauwe, dat gruwelijk onzekere.
Alsof ik mezelf niet meer liet ontsnappen…
En ergens daar…
in dat blijven, dat verdragen,
begon het te verschuiven.
“Het venijn zit het in de staart..”, zei Jan Bartelsman altijd.
De angst loste niet op omdat ik hem overwon,
maar omdat ik hem volledig toeliet.
En wat dáár weer onder zat,
was iets dat ik bijna vergeten was:
Innerlijke rust.
Mega en multidimensionel Kracht.
En Licht.
Mijn licht.
En voelde ik: ik bén niet dat bange verhaal.
Ik bén degene die mijzelf met trots mag dragen.
Dit is wel de echte bevrijding:
Niet dat de wereld verandert, maar dat jij opstaat in jezelf.
En van daaruit gaat leven.
En als Licht mag zijn. Van jezelf.
Dank voor je eerlijkheid Manette!
Herkenbaar.
Dank je wel Els, ga ik jou nog zien op Lesbos, een keer?! We hadden zo een plezier.
Dit jaar niet, maar mss een ander jaar, ik weet het niet
Dag lieve, je zit er prachtig uit! Krachtig sterk en compleet… aankomen, de kern in… genieten.. in alle lagen… dood gaan we altemaal…. laat het leven vol toe… de wederopstanding de komende dagen en ik voel mij immens dankbaar! Denk regelmatig aan je😘
Yes, I am the Light, Like you.