Van hoofd naar buik — en voorbij de grens van het licht
Ik keek naar een video over de Cymascope. Een wonderlijk apparaat dat geluid omzet in licht. Een frequentie die je normaal niet kunt zien, wordt ineens een patroon. Net zo schitterend en reveiling als in mijn waterexperimenten.
En opeens dacht ik: misschien is dat precies wat wij ook zijn. En ik kocht het appje voor op mijn iPhone.
Ik ben bezig hier om mijn landje en huis zo te bouwen dat het de frequentie verhoogd van de bezoeker.
Mijn heilige landje dat verbonden is door de oostelijke lijn, die in de linker hartslagsder benoemd is tot het centrum van compassie. De vergevende vorm van wat wij liefde noemen.
Als mens zijn wij voortdurend aan het trillen. Alles heeft eigen frequentie. Wat wij denken, voelen, ademen, verlangen, vrezen en liefhebben. Alles heeft een frequentie. Ook liegen. Alleen hebben we geen Cymascope voor onszelf.
Of toch wel;
Ons lichaam.
Het hoofd kijkt.
Het hart voelt.
De buik weet.
Daar ergens onder je ribben begint een ander soort intelligentie. Geen argumenten. Geen spreadsheet. Geen keurige conclusie. Je guts.
Je onderbuik.
Je adem.
Je intuïtie.
En misschien is dat wel de beweging die nodig is als je naar een andere dimensie wilt, bijvoorbeeld in een volgd leven, een nieuw avontuur aangaan dat Leven heet.
Daarvoor ga niet omhoog, maar eerst omlaag😅
Van hoofd naar hart naar buik.
De derde, deze aardse dimensie is de wereld van de vorm. Dingen hebben gewicht, grenzen, namen. Dit ben ik. Dat ben jij. Dit is mijn lichaam. Dit is mijn huis. Dit is mijn leven.
Maar wat gebeurt er wanneer die grenzen zachter worden? Wij ouder (en wijzer?) worden.
Dan komt de dood om de hoek kijken.
Niet alleen de grote fysieke dood, maar ook al die kleine sterfgevallen onderweg. Oefendood, of bijna ongelukken. Of voorsterven. De generale repetitie. Dus bijvoorbeeld het oude beeld van jezelf dat niet meer klopt. Een angst die je niet langer hoeft te dienen. Of E en identiteit die zijn werk heeft gedaan.
Iets sterft.
En iets wordt vloeibaarder.
Misschien is dat wel wat ‘een volgende dimensie’ betekent: niet dat je ergens naartoe vliegt door de kosmos , maar dat je minder hard wordt.
Ik moest denken aan wat er eigenlijk gebeurd bij een overbelichte foto:
Hoe meer licht erin komt, hoe meer de contouren verdwijnen. Het afzonderlijke object wordt transparanter.
Grenzen vervagen.
Niet omdat het ze niet meer zijn.
Maar omdat je opgaat in iets dat groter is.
Hoe meer licht, hoe minder hard de grens tussen jou en het geheel. Tussen jouw als individu, je ego.
Misschien is eenwording wel precies dat.
Niet: ik word iemand anders.
Maar:
ik hoef niet langer zo hard ‘iemand’ te zijn. Wat a big ego!
En dan krijgt het woord frequentie ineens een heel andere lading.
De vraag wordt niet alleen: wat is mijn volgende frequentie? Want ik wil groeien in Bewustzijn in dit leven. En anderen daarmee begeleiden.
Maar de vraag wordt:
In welke laag van werkelijkheid wil ik leven?
Waar stem ik mij op af?
Waar adem ik naar toe?
Wat voed ik iedere dag?
Waar laat ik mijn aandacht wonen?
En dat is, voel ik, wel het echte werk van een mensenleven.
Niet jezelf voortdurend verbeteren.
Maar steeds nauwkeuriger leren voelen:
waar wil mijn wezen naartoe trillen? Waar wenkt mijn hart ♥️ naartoe?
Misschien is sterven uiteindelijk geen sprong naar een onbekende wereld, maar misschien is het
de laatste grote overgang van vorm naar vloeibaarheid.
Van afzondering naar transparantie.
Van ik naar wij.
Van licht zien naar zelf licht worden.
En misschien is dat waarom we niet alleen moeten leren terugkeren.
Maar ook herinneren.
Want misschien zijn de woorden die telkens terugkeren in mijn leven momenteel: returning en remembering uiteindelijk wel twee woorden voor dezelfde beweging:
terugkeren naar iets wat je nooit werkelijk kwijt bent geweest. Zo mooi!
Dus de ben je al ‘goed genoeg’ voordat je aan de klus mag beginnen 😂.
‘Denk daar maar eens over na’, zoals wijlen mijn vader mij indertijd toesprak.
✌️❤️👌
Kijk naar deze korte uitleg over de Cimadcope voor Beyond Science van LighthouseTV: