Voor wie al meereist in mijn leven dat mij nu op Lesbos heeft gebracht.
Al mijn plannen ten spijt over de Artist in Resonance-suite, waar ik kunstenaars, vreemde vogels en wetenschappers ga ontvangen, op mijn nog te creëren veld maar dat in frequentie al bestaat: ik houd het voorlopig nog even voor mijzelf. 😀
Mijn bijzondere, magische, liefdevolle resonantieveld.
Niet omdat ik het jou niet gun, maar dat ik het mezelf zo gun. Om nu eindelijk helemaal en telkens opnieuw van mijn plek te genieten, tot het mij genoeg is. Om het avontuur dat leven heet, totaal te LEVEN. In waarheid, dus met alles erop en eran. Voorspoed en tegenslag. Alles mag er zijn.
En misschien dan, als ik er helemaal ‘ingezakt ben’ in mijn nieuwe leven, dan ga ik mijn plek delen. En alleen met mensen die herkennen wat ik hier schrijf.
Dit stuk is namelijk geen snelle tekst om even doorheen te scrollen.
Het is een reis — één die je alleen kunt maken als je bereid bent dieper te kijken dan je dagelijkse gedachten en gewoontes.
Ik schrijf voor de zoeker, de twijfelaar, de dromer, de overlever, de mens die voelt dat er meer in hem leeft dan het kleine zelf dat steeds aan het stuur probeert te zitten.
Heerlijk om dat nu zo te voelen, dat ik helemaal voor mijzelf kies na een leven lang veelvuldig verkeerd begrepen dan wel overschat te worden. De meeste mensen weten totaal niet wie ik ben. Ze plakken van alles op me. En de overschatters willen vaak iets van mij wat ik helemaal niet wil geven of delen met hen of de wereld. Omdat ik graag nieuwe dingen ontdek, ik hou van ontdekken en van avontuur en van uitdagingen overwinnen. En daar waar ik blij van word dat wil ik naar buiten brengen en delen met de wereld. Niets liever.
En ook met Nederland, ben ik eigenlijk wel klaar. Ik wil op mijn 62ste eindelijk gaan samenwonen met het Licht en mijn dieren in een soort Hof van Eden. Een beetje als een kluizenaar, terug naar de essentie. Om mijzelf dieper bewust te worden van wat leven echt is.
Nu dus op het Griekse eiland Lesbos.
En wat is het hier anders! Wat leven de mensen rijk. Rijk omdat ze vrij zijn! Zij hebben tijd, om een gesprekje op straat te houden of in het verkeer. Gewoon het verkeer ophouden midden op de weg. Wat een beregoed idee.
Hierdoor voel ik hoe wij klein gehouden worden. Klein door alle regels van een ander, van een overheid, van een systeem. Zodat wij maar niet onze volledige expressie leven. Onze eigenheid. Onze gekkigheid. Want dat is moeilijk onder controle te houden. Voor diegenen die ons willen temmen, besturen en zelfs inzetten voor zaken waar zij meer door worden. Meer geld door verdienen, meer macht en vul zelf maar in. Waar zou je zelf meer ruimte en vrijheid in willen ervaren?
Hier in Griekenland beschouwt men vaak de ander als wonder en ook het moment waarop men elkaar ontmoet staan ze bij stil. De Grieken laten het direct boekdelen spreken.
‘Wat fijn dat ik jou nu ontmoet. Ja, ik dacht net aan je’, zegt de ander dan. Dat is geen toeval. Nee. gaaf, dat gefluister van het Mysterie zelf…
Omdat het zo bijzonder is om die ander werkelijk te ont-moeten. In feite mee te ver-quantumstrengelen… Hoe gaaf is dat eigenlijk? Besef je je dat?
Zoek maar eens op wat quamtumverstrengeling is. En begrijp vanuit deze wetenschap waarvoor in jouw leven dit een absolute verklaring is.
Misschien zie je het al?
Zo nee, ga er maar eens mee zitten en laat het diep tot je doordringen, deze vraag: ‘In hoeverre ben jij je Bewust van wat echt Leven is?’
Wat is er bijvoorbeeld de reden van? Dat je die persoon op dat moment tegen het lijf loopt. Die reden wil je weten, toch?
Er zit namelijk een Bedoeling achter. Je weet wel die bedoeling, die je zoveel leert over hoe het is om een ander mens te zijn.
Wisseling van perspectief om je beeld te verrijken. En om daar weer de rode draad in te herkennen. Dat dat je herkent in een ander. De rode draad van samenbinden van ons samen, als zielen.
Van daar waar we in essentie de ander ZIJN. Gemaakt van hetzelfde basismateriaal. De oercode van ons gezamenlijk bewustzijn.
Ben jij je Bewust van wat echt Leven is?
Het gaat erom deze vraag te stellen aan onszelf.
Niet dat de Griekse mens dit allemaal beseft. Nee zeker niet, voor mijn gevoel. En ja, misschien ben IK zelf wel helemaal niet zoveel verder…:)
Op de een of andere manier ziet het er nog redelijk onbewust uit, hier. Dat komt mijnsinziens omdat de ratrace hier nog grotendeels gelopen moet worden. Wat ik zie, is dat de meeste mensen hier heel druk zijn met knopen, het knopen van die eindjes, die aan elkaar moeten… De mensen hebben weinig geld, maar zijn beslist niet arm. En geld moeten verdienen hier, is op verschillende niveau’s gecompliceerd, alleen al, omdat je die toeristen in het zomerseizoen, afhankelijk bent.. Alleen al of ze komen…
Het eeuwige Moeten om geld te moeten verdienen. Ben daar maar eens voor gemaakt. Daar word je niet oud mee. om dat het systeem zo gebouwd is dat jij je uit de naad gaat werken.
Je kunt haast niet je eigen ritme volgen. Je moet in andermans verhaal gehoorzaam mee. Dan krijg je geld.
En om op emotioneel, spiritueel of cognitief niveau in aanwezigheid van anderen in een systeem, jezelf trouw te kunnen zijn. Dat lukt niet zo makkelijk, toch? Daarom flippen er zoveel kinderen en krijgen allerlei diagnoses, al op de basisschool!
Ben jij je Bewust van wat echt Leven is?
Dat moeten werken in een systeem wat niet taylor-made gemaakt is voor jou, maakt hele samenlevingen, hele culturen, kapot.
Na oorlogvoeren is werk doen waar je niks aan vindt, de meest ongezonde en dodelijke handeling. Het is toch te dol voor woorden dat mensen zich kapot werken om geld te verdienen. Zo gevangen zijn wat MOET door wat een systeem van jou vraagt. En maar weer meer werken om te betalen aan de steeds duurdere gezondheidszorg, om weer eerder ziek te worden, waardoor we Big Pharma ook nog overeind kunnen houden?! Zie je hoe we rennen the race, als bange muizen om geen huis te kunnen aanschaffen, om niet te kunnen overleven?!
Ben jij je Bewust van wat echt Leven is?
Wat wij doen heeft meer met overleven dan met leven te maken. Welnu, daar ben ik niet voor gekomen, zei ik altijd al.
Ik zie inmiddels het leven als een groot wonder, een bijzonder avontuur waarin ik ook nog zelf de hoofdrol mag vervullen. En dat ik die rol ook helemaal zelf kan bepalen en vormgeven, als co-creator van het totale leven. Hoe autonoom en blij en dankbaar maakt mij dat?! En vrij en rijk!
Waar ben jij voor gekomen hier op aarde?
Mocht je jouw, verhaal willen inbrengen, voel je vrij om hieronder je ideeën te delen met mij. Wie weet komen we in gesprek met elkaar, weer een eindje verder, nog wat dieper in dat wat Bewustzijn is.
Want dit is de Weg, wakker worden, het Licht aan. En aanhouden dat Licht.
Ben jij je Bewust van wat echt Leven is? Laat die vraag eens helemaal binnenkomen.
Je zou me erg blij maken als je dat schrijft wat dit stukkie met jou doet in de comments hieronder.
Ik lees dit en ik voel diepe herkenning. Maar ik wil allereerst uitspraken dat ik het fijn vind om te lezen dat je zo mag aarden en helemaal bij jezelf mag komen!
Al goed, de ratrace zoals wij die in Nederland hebben ingericht heb ik eigenlijk nooit begrepen, als kind al niet en als volwassene al helemaal niet en eerlijk gezegd: ik haat haar. Niet uit luiheid of slachtofferschap, maar omdat ik zie voor wat het met mensen, dieren en levens doet.
Ik voel al mijn hele leven dat dit tempo, dit moeten, dit voortdurend aanpassen aan systemen die geen rekening houden met ritme, lijf, natuur en ziel, mij leegtrekt. Overigens zie ik ook dat het niet alleen mij leegtrekt, maar ook om mij heen bij kinderen, ouders en dieren. Je ziet de mensen gewoon langzaam verdwijnen in ‘het hoort zo’.
Dus ja, ik heb ook een verlangen om weg te gaan en niet om te ontsnappen aan verantwoordelijkheid, maar juist om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven. Ik wil leven in plaats van overleven en een vorm vinden die klopt met wie ik ben, in plaats van mezelf passend te maken voor iets wat niet klopt. En gek genoeg voelt dat soms enorm egoïstisch, zeker als je ook met een partner en kinderen te maken hebt.
Wat mij overigens raakt in jouw verhaal is de ruimte, vertraging en ont-moeting. Dat het leven niet volledig dichtgeregeld is en mensen elkaar nog aankijken, tijd nemen, aanwezig zijn. Dat herken ik als rijkdom. Gek genoeg zie je dat in het buitenland nog wel, in Nederland is het een zeldzaamheid.
Overigens geloof ik niet dat bewustzijn automatisch ontstaat door afstand of locatie, want ook op een eiland kun je onbewust leven en ook midden in een systeem kun je wakker zijn. Voor mij zit bewust leven in trouw blijven aan wat ik voel, ook als dat betekent dat ik een andere weg kies dan de norm. En ja dat is soms verrekte moeilijk.
De weg die ik loop vraagt niet om een oordeel te vormen over wie blijft, maar wel om de moed te hebben om te gaan wanneer blijven jezelf verloochenen wordt.
Voor mij is weggaan dan ook geen vluchten, maar kiezen. Kiezen voor een ander ritme, voor diepgang, voor leven dat ademt en ja, dat botst geregeld met hoe Nederland is ingericht. Dat mag. Niet alles wat schuurt hoeft opgelost te worden. Als een plek niet meer voor jou zorgt, is het ook tijd om te gaan.
De vraag “ben jij je bewust van wat echt leven is?” raakt mij als dagelijkse praktijk. Hoe leef ik? Waar lever ik in? En waar durf ik ruimte te maken? Ik ben lerende, een ongoing proces.
Dus ja dat gesprek ga ik graag aan.
Hoi Marinke, fijne, intentionele reactie. Vast geschreven in de schaarse momentjes dat je even alleen met jezelf was. Ja het is een hele zoektocht, maar ook mooi dat jij die met je hele gezin aangaat! Het gesprek is momenteel wereldwijd gaande, als een resonantieveld, waarvan mijn plek en ik onderdeel zijn. Aanhaken is jezelf en je verlangen hierin serieus nemen. Erover dromen en die dromen steeds meer uitwerken in de werkelijkheid. Je hartsverlangens materialiseren in de stof. En jezelf blijven voeden met dat wat bij je resoneert. Als je in contact wilt blijven met dit veld, schrijf hieronder dat je dat wilt. Dan zet ik je op de lijst en lees je als eerste mijn artikelen over deze ontwikkelingen en meng je in de conversatie. Hartelijks, Manette
Manette, wat bijzonder om je berichten te lezen; je oer roerselen en je kennis van binnen.
Goede keus dus; weggaan uit belemmeringen.
Dag lieve heldin.
Lieve Garda, vergeet niet dat jij mijn oer-roerselen als wijsheid hebt herkend. Als in 1993, toen jij me meenam op je eiland om de HAIK* te manifesteren. X
De HAIK was een organisch bouwwerk op het strand van Schiermonnikoog. Haik betekent omslagdoek, en diende als paraplustichting om interdisciplinaire kunstmanifestaties mogelijk te maken. En als omslagdoek voor mijzelf als kunstenaar en alleenstaande moeder. Het universersum zorgt nog steeds voor mij 🙂