Ik schrijf dit stuk vanuit het inzicht dat onze werkelijke perceptie, onze authentieke kijk op de dingen enorm beïnvloed wordt door politiek en media. Wil je echt, zelf, keuzes maken en je soevereiniteit leven die ons bij geboorte is gegeven, dan wil je nadenken over wie zit er eigenlijk aan het stuur in jouw leven.
Als je bijvoorbeeld iemand opjaagt, bang maakt of voortdurend onder druk zet, gebeurt er iets geks. De ander krimpt ineen als het ware, maakt zijn wereld kleiner. En zichzelf. De wereld veiliger voor zichzelf. Dat is een natuurlijke reactie.
Stel dat jij bang gemaakt wordt dan denk jij minder. Je onderzoekt minder. Je voelt minder. Je kijk wordt benauwder, smaller (enger).
Je gaat vooral reageren van uit de principes van de natuur; Vluchten, Vechten of Bevriezen. Je dierlijke brein regeert.
De oude bedrading uit de tijd dat je kind was, neemt het over. De volwassen jij sant buitenspel. En je laat je leiden vanuit het perspectief van een jong kind.
Ooit was dat natuurlijk hartstikke handig. Als er een roofdier uit de bosjes kwam, had je geen tijd voor een filosofisch gesprek. Je moest rennen voor je leven.
Maar wat als dat roofdier tegenwoordig bestaat uit jouw deadlines, het nieuws, rekeningen, de verwachtingen van je omgeving, je moeder, de appjes. Steeds weer het gevoel dat je achterloopt? En dat je steeds niet goed genoeg bent.
Dan kan jouw oude overlevingssysteem ineens de baas worden over je hele leven. En je in zijn greep houden.
En daar tegenover staat iets totaal anders: innerlijke rust.
Ik merk dat bijvoorbeeld als ik blow of lang bij mijn paard ben, of lekker gezogen heb in de zee. Mijn ademhaling en aandacht zit weer bij mijzelf. Vroeger dacht ik dat ik juist harder moest gaan werken. Nu weet ik dat dat een programmering van De Ander is. En dat die niet bestaat :), als ik me daar bewust van ben.
Nu ga ik niet harder of sneller aan de slag, ik zak eerst in het nu en in mijn lijf. Ik zak steeds dieper. Ik word rustig. Mijn hoofd wordt niet per se leger, maar mijn aandacht wordt ruimer. Meerdimensionaler en minder gebonden aan tijd, die verstrijkt en intrinsiek het tempo opvoert in mij. Jakkie.
Maar wat een shift!
Vanmorgen zat ik een beetje Grieks te leren en ineens werd taal bijna een coulissenlandschap. Multidimensioneel Ik begon klanken te koppelen aan betekenis. Een beetje mijn synesthesie in; kijken wordt horen, wordt voelen, ervaren en meerzintuigelijk beleren. Met zoveel meer verassing en verwondering, Met blijdschap en dankbaarheid tot resultaat.
Εγώ — Ego-ik.
Wie is dat eigenlijk?
Mijn ego?
Is dat mijn persoon?
Ben ‘ik’ dat dan?
En dan εμείς — Esis-wij. Εσείς — van het Griekse woord voor jullie.
Het leuke is dat ik dan niet alleen een woord probeer te onthouden. Ik hoor de klank, zie de letters, voel wat het betekent en maak er een beeld bij. Soms een pictogram of teken. Het woord gaat leven. Ik maak mijn eigen multidimensionale en polyzintuigelijke expressie.
Taal is er eigenlijk eenvoudig bij.
Klank wordt betekenis. Betekenis wordt beeld. Beeld wordt herinnering. En zo leer je, blijft het beter plakken in je hoofd.
En dan merk ; “ik ben aan het leren”, het blijft in mijn hoofd en ik kan het onthouden.
Niet doordat ik mezelf harder aan het werk zette, maar doordat ik juist stiller werd. Dat vind ik fascinerend.
Want misschien hoef ik mijn aandacht helemaal niet af te dwingen. Misschien komt echte aandacht juist als de druk eraf gaat. Als het stiller is om mij heen en ikzelf ook van mijn eigen nek af ga. Gewoon waarnemen en ervaren.
En dan kom ik bij iets waar ik nog geen definitief antwoord op heb.
Waarom leven we eigenlijk zo vaak in een toestand waarin we worden opgejaagd? Druk, druk, druk. Stresss.
Waarom laat ik mij opjagen? Waarom laat ik dat toe?
En waarom werkt angst zo goed?
Daarom werkt angst zo goed.
Een bang mens kijkt naar gevaar. Een opgejaagd mens kijkt naar de volgende stap. Een gestresst mens probeert vooral de boel draaiende te houden.
Maar een rustig mens kan ineens een vraag stellen.
Is dit eigenlijk wel wat ik wil?
En misschien is dát wel de lastigste vraag.
Want als je rustig genoeg wordt om te voelen wat er werkelijk in je leeft, kunnen dingen die altijd heel normaal leken ineens helemaal niet meer zo normaal zijn.
Moet ik dit echt kopen?
Moet ik echt kappen met..
Moet ik hier eigenlijk wel aan meedoen?
Waarom wil ik dit?
Van wie is deze werkelijkheid eigenlijk?
En wie zit er op dit moment aan het stuur?
Ik geloof niet dat blowen het antwoord op die vragen is. Dat zou te makkelijk zijn. Bij de één geeft het verdieping, bij de ander juist angst of verwarring. En geen enkel middel kan voor je doen wat uiteindelijk in inzicht van binnenuit moet komen.
Maar mijn ervaring heeft me wel iets laten zien:
Rust verandert hoe ik naar de werkelijkheid kijk.
In rust ontstaat ruimte. Voor van alles. Wat jij wil echt wilt.
En in die ruimte komt aandacht.
Uit aandacht komt verwondering voort. En daarmee dankbaarheid en overvloed.
Het is zo simpel eigenlijk.
Je creëert je eigen overvloed of armoede door je kijk op geven en ontvangen zelf! Door je eigen perceptie te onderzoeken en te accorderen of bij te stellen, richting wat je hart echt wilt. Denk daar eens diep over na.
De frequentie van dankbaarheid en verwondering resoneert met overvloed.
In welke staat wil jij dan zijn om overvloed te ervaren, te verkrijgen, te scheppen?
En in verwondering begint misschien wel iets heel eenvoudigs: Zelf denken. Zelf voelen. Zelf kiezen.
Jij dus, jij wilt aan het stuur zitten. Toch?
En blowen gaat uiteindelijk helemaal niet over stoned zijn. Dat is te gemakkelijk.
Voor mij gaat het juist over wakker zijn. Over bewustzijn vergroten.
En zeker over wakker genoeg zijn om te merken wanneer je vanuit angst reageert — en rustig genoeg bent om jezelf af te vragen: wie ben ík eigenlijk, als ik even nergens achteraan hoef?
Gewoon lekker zelf doen. Zelf achter het stuur van je eigen leven. Al is het met je kleine knuistjes, de gretige handjes van ‘ ikke doen’ van je zelf ontdekken. Die je vast wel kent van jezelf, van toen je heel jong was. de handjes van wat je als kind heel graag wilde.
Ontdek het nu? Pak je autonomie in het leven en leef het Leven als experiment. Als jouw mogelijkheid en creëer een gaaf leven voor jezelf.
Met liefde en aanmoediging,
Liefs van Manette,
die met paard en honden én met met vallen en opstaan, op Lesbos een droomplek aan het creëren .
Heerlijk inspirerend én lekker herkenbaar.
Naarmate het, en ik, stiller wordt doet verwondering stappen naar voren.
Ik zit in mijn fantastische tuin, verwonder me over zoveel en hup, daar gaat mijn hart open, vol dankbaarheid.
Tot de volgende fase zich aandient en ik me daar weer bewust van word.
Liefs,
💋