Er is in mij een patroon dat ik inmiddels vrij goed ken.
Een paar dagen lang werk ik alsof mijn leven ervan afhangt. Ideeën stromen enthousiast. Het bouwproject vliegt vooruit, dankzij of ondanks mijn bezielde leiding. Ik voel me onoverwinnelijk, productief en betekenisvol.
En dan is het af en voel ik het gat is mij. Een leegte.
Ineens voel ik me verdrietig. Slecht, de straffende God uit de bijbel komt boven.. Oude stemmen melden zich weer keurig op tijd voor hun dienst: Zie je wel. Je bent niet goed genoeg. Je kunt het eigenlijk niet. Ik trek mijzelf in twijfel.
Vroeger dacht ik dat er iets misging op zo’n moment.
Tegenwoordig begin ik te vermoeden dat er juist iets goed gaat.
Want misschien is die leegte geen fout van het systeem. Misschien ís het gewoon een logisch vervolg binnen het systeem. Ook emoties komen en gaan en meanderen via de sinus-beweging omhoog en omlaag in golven. Natuurkunde en scheikunde.
Ik moest denken aan een uitspraak uit de serie The Big C: “Flip that switch.” Waarin op vermakelijke wijze wordt omgegaan met de grootste afgangen, ziektes en allerhande gekkigheid die wij in eerste instantie als mislukt of waardeloos betitelen.
De knop omzetten dus.
En je vindt de knop in je eigen kelder, door af te dalen in de krochten van je ziel. En daar even aanwezig te blijven.
Door de leegte, en vaak opeenvolgend het verdriet, even verdriet, te laten zijn.
Door de angst niet onmiddellijk weg te managen.
Door jezelf niet direct vol te proppen met afleiding, chocolade, wijn. YouTube af te schuimen naar spirituele inzichten of een briljant nieuw project de wereld in te willen slingeren. Verslaafd aan Denken.
Alhoewel ik graag wel dit blog dan schrijf… Verslaafd aan Nuttig zijn. Oooh die leegte te aanvaarden, niet makkelijk.
Maar door gewoon te zitten. Te zitten met jezelf en te blijven wachten tot de moed terugkeert.
Te kijken; ‘Waar komt dit gevoel vandaan? Waar doet het mij aan denken van vroeger?!’
En echt de tijd nemen om te voelen. Door angst heen en door de behoefte te kokhalzen of weg te rennen heen. Helemaal alleen. Met jezelf.
En gek genoeg gebeurt er dan iets interessants.
Net als een sinusoïde die eerst haar diepste punt moet bereiken voordat ze weer omhoog gaat, lijkt ook een emotie pas te kunnen omslaan als ze helemaal gevoeld mag worden.
Onze rector van het Heemsteedse Hageveld, Meneer Braakman, zei vroeger vlak voor het eindexamen tegen elke leerling, die besmuikt het gymlokaal binnenliep. “Ben je zenuwachtig? Goed!”, snoefde hij dan.
“Hoe zenuwachtiger je nu bent, hoe rustiger je bent zodra de papieren voor je op tafel liggen.”
Destijds vond ik dat al een goede.
Soms is de weg naar rust niet: minder spanning voelen, maar de spanning helemaal toestaan. En precies daar, op het punt waarvan je denkt dat je verder niet kunt zakken, gebeurt vaak iets wonderlijks.
Niet omdat jij de schakelaar omzet.
Maar omdat de schakelaar zichzelf omzet. Het is pure natuurkunde.
Flip that Switch
En ineens is er weer ruimte. Lucht.
Nieuwsgierigheid wordt weer geboren. Leven.
Misschien hoef je dus niet altijd uit het dal te klimmen.
Misschien hoef je er soms alleen maar even te zijn totdat het dal klaar is met jou.
Zo mooi. Toch?!