De schijnreus
Ik kreeg vandaag de nieuwsbrief van Binkie waarin zij mij kennis laat maken met meneer Tur Tur, de schijnreus uit Jim Knoop en Lucas de machinist van Michael Ende.
Van veraf is hij een gigant. Een reus waar je liever met een boog omheen loopt.
Maar hoe dichter de jongens Jim en Lucas komen, hoe kleiner hij wordt.
Tot er uiteindelijk gewoon een man staat.
Ik moest erom lachen. En dacht: hé, die ken ik.
Ik ben namelijk klein van stuk. Maar kennelijk kan ik van een afstand behoorlijk groot overkomen.
Sterk. Intens. Direct. Misschien zelfs een beetje dreigend.
Terwijl ik zelf denk: jongens, kom dichter bij mij, ik bedoel het goed! 😁
En ja, mijn huisdieren hebben ook deze uitstraling, tuurlijk..
En D at is natuurlijk precies het probleem. In een wereld die zichzelf omarmt met waardeloosheid 😁
En het leert mij dat de goede bedoeling niet automatisch is wat de ander ontvangt.
Ik geloof in een veld dat we om ons heen creëren. Een frequentie die vooruitloopt op wie we zijn. Misschien gooi ik inderdaad nogal wat van mezelf de wereld in. En misschien is dat soms best een fors veld voor iemand die mij nog helemaal niet kent.
Dan ontstaat de schijnreus.
De ander ziet iets. Vult de rest in. En voor ik het weet ben ik groot, sterk, ingewikkeld, misschien zelfs een beetje gevaarlijk.
En eerlijk is eerlijk: daar zit ook iets van mijzelf in, lekker toch.
Ik heb mezelf niet altijd klein gemaakt om het de ander gemakkelijk te maken. Ik ben nogal graag mezelf. Ik zeg wat ik zie. Ik voel veel. Ik prik soms door dingen heen waar iemand liever nog even omheen loopt.
Dat kan ongemakkelijk zijn.
En soms ben ík misschien inderdaad degene die een deur dichtgooit zonder te merken dat ik hem dichtgooi.
Dat is de rauwe kant van het verhaal.
Maar er is ook iets anders.
Wie dichterbij komt, krijgt meer waarheid.
Dan blijkt dat achter die intensiteit gewoon een mens zit. Met zachtheid. Met humor. Met liefde. Met onzekerheden. Met een hart dat het meestal echt goed bedoelt.
En dan zie ik het gebeuren:
De schijnreus krimpt.
Niet omdat ik kleiner word.
Maar omdat de ander dichterbij komt.
Misschien is dat wel de wonderlijke paradox van menselijke ontmoeting.
Van een afstand maken we elkaar tot een verhaal.
Van dichtbij ontmoeten we een mens.
En soms blijkt die reus gewoon een klein en kek wijfie te zijn. 😉