Wat ik droom voor de wereld..mijn Nieuwjaarsrede NL-ENG

In overgave in de teleportatiekamer van de Tumulus, die de energie verschaft voor de Pyramide van de Zon in Visiko Bosnie Herzegovina

Wat ik droom voor de wereld..

Wij staan op een kruispunt, maar het is geen politiek kruispunt en het is geen technologisch kruispunt, het is een verbeeldingskruispunt, want wat de mensheid mist is niet kennis maar een beeld van wat er mogelijk is, en zolang dat beeld ontbreekt zal elke macht die angst begrijpt het vacuüm vullen, met dreiging, met vijanden, met een verhaal waarin wij ons alleen maar kunnen verenigen door schrik, door een externe dreiging, door een zogenaamd onvermijdelijke noodzaak, en dát is de echte samenzwering, niet dat er krachten zijn die sturen, maar dat wij vergeten zijn dat wij zelf mede-sturende wezens zijn. “Wat ik droom voor de wereld..mijn Nieuwjaarsrede NL-ENG” verder lezen

1 + 1 = 3

Meerdere bomen vormen een bos. Een kring, een coöperatie.

In wat ik een eerder, een  manische fase noemde, een echte Manette-fase :), kon ik wel eens midden in een discussie 1 + 1 = 3  roepen. Ik had namelijk al vroeg dit principe ontdekt: Bij het bouwen van de wilgenkunstwerken met een groep mensen samen, bij de feestelijkheden en manifestaties, bij werken voor Buitenkunst of onderwijs of de wijk Lombok. Kortom, hoe krijg je meer voor elkaar met zo min mogelijk 🙂 *

“1 + 1 = 3” verder lezen

Over muzen, zintuigen en mijn verlangen samen te vallen

Ik ben perse niet een heel aards en praktisch persoon, vind ik dan zelf, want van de Muzen spreekt Urania mij het meest aan, de muze van de Zieners. En Polyhumnia,  resoneert ook, de Muze van de rituelen-makers. Het vertalen van wat ik leer (zie) in een vorm, vind ik leuk. Daar komt het aardse er dan toch bij… Ik ben vormgever geworden en ik noem mijzelf immers: muzisch en aards tegelijk. “Over muzen, zintuigen en mijn verlangen samen te vallen” verder lezen