Wat je zegt ben je zelf…

Een van de mooiste bomen, de tweebenige es, in V-vorm gevorkt net als het 'peace'teken; twee vingers op.

Als we oordelen over anderen zijn we er ons vaak niet bewust van dat dit werkt dat als een boemerang. Dat het oordeel dus weer terugkeert bij onszelf. Met dat wat we van anderen vinden, daarmee programmeren we eigenlijk onszelf. Het oordeel richt dan de schade aan in onze eigen ziel.

Wat je zegt ben je zelf met je kop door de helft met je vork in je kont, zo loop jij de wereld rond! Dat riepen we elkaar al na op op het schoolplein indertijd.

“Wat je zegt ben je zelf…” verder lezen

Los

Ik heb alles voorgelegd

vannacht

ik laat het los

worstelend met het touw dat mijn gebonden polsen kneust 

 

Ik heb alles voorgelegd, vannacht

ik laat het los

met alle macht van mij af duwend
mijzelf bevrijdend van het gewicht dat mijn borstkas verplettert, mijn geluid smoort

 

Ik heb alles voorgelegd, vannacht

aan hen,

ik laat het los

grote hoeveelheden tranen spoelen ook de laatste restjes schoon

 

Ik heb alles voorgelegd,

aan hen, aan Hem, aan Haar

aan alles wat mij dierbaar is

ik laat het los

ik maak mezelf los

 

En mijn hese stembanden maken voor het eerst geluid

ik spreek

ik roep help!

ik schreeuw au,

au, auw, auw!

 

Adem vult mij

ik voel mij ruim en vrij

zo compleet en heel

Alleen met Mezelf

WOW!

© Manette Zeelenberg’s INSPIRATIEKABINET, alle rechten voorbehouden. WIL JE dit gedicht GEBRUIKEN IN EEN TIJDSCHRIFT, NIEUWSBRIEF OF OP EEN WEBSITE? Dat kan, zolang je de volgende informatie, met een werkende link naar dit gedicht op mijn website opneemt.

Leren loslaten?

* Lees als eerste mijn artikelen en laat hieronder je mailadres achter, je kan altijd uitschrijven.

Ik ween de tranen van mijn moeder

tranen van moeder aarde

Ik ween
de tranen van mijn moeder
en van mijn moeder’s moeder
en die van haar moeder

ik ween de tranen van mijn vaders moeder
en die van haar zusters

Ik ween de tranen van alle moeders,
van de vrouwen die mij voorgingen.

Van moeder Aarde

Ik ween de tranen van de meisjes die nog vrouwen gaan worden.
Die wellicht ook nog moeder worden

Een eindeloze rij van helende tranen die nog geweend moeten worden.
Geweend moeten worden.

© Manette Zeelenberg’s INSPIRATIEKABINET, alle rechten voorbehouden. WIL JE deze tekst GEBRUIKEN IN EEN TIJDSCHRIFT, NIEUWSBRIEF OF OP EEN WEBSITE? Dat kan, zolang je de volgende informatie, met een werkende link naar dit gedicht op mijn website opneemt.

Lees meer over de Waarheid van jouw Hart

* Lees als eerste deze artikelen en laat hieronder je mailadres achter, je kan altijd uitschrijven.